GOKDERE KOYU

SÜNNET CEMÝYETÝ BURSA

YOZGAT HAVAALANI HAYALÝ BÝTTÝ

Yozgat Havaalaný hayali bitti.

28 Nisan 2010 Çarþamba 10:13

Yozgat Havaalaný hayal oldu, Hava alaný arsasý Bozok Üniversitesine tahsis edildi.

20 yýl önce, üzerine havaalaný yapýlmak için temel atýlan ancak daha sonra vazgeçilen Tayyip Köyü Örnek mevkiindeki 288 bin 114 metrekarelik, mülkiyeti Ýl Özel Ýdaresi’ne ait arazi, Bozok Üniversitesi Rektörlüðü’ne tahsis edildi.

Bozok Üniversitesi, Ziraat Fakültesi vasýtasýyla, araziyi tarýmsal amaçlý olarak deðerlendirecek.

Havaalaný hayal oldu, arazide tarým yapýlacak

Yapýmý 1988 yýlýnda planlanan “Yozgat Havaalaný”nýn temeli 1990 yýlýnda Anavatan Partisi iktidarý döneminde atýlmýþtý. Daha sonra yapýlan rüzgâr ölçümleri sonucunda, arazinin havaalaný olarak kullanýlmaya müsait olmadýðý ortaya çýkmýþ ve havaalaný yapýmýndan vazgeçilmiþti.

Bugüne kadar Ýl Özel Ýdare Müdürlüðü tarafýndan tarla olarak kullanýlmak üzere kiraya verilen “Yozgat Havaalaný” arazisi, Ýl Genel Meclisi’nin Nisan ayý toplantýsýnda Bozok Üniversitesi Rektörlüðü’ne tahsis edildi. Bozok Üniversitesi, Ziraat Fakültesi vasýtasýyla, araziyi tarýmsal amaçlý olarak

23 HAZÝRAN DÜNYA YOZGATLILAR GÜNÜ MUTABAKATI

23 HAZÝRAN DÜNYA YOZGATLILAR GÜNÜ MUTABAKATI

''Siz neredeyseniz biz ordayýz'' sloganýyla Yozgat ve Yozgatlýlara hizmeti amaç edinmiþ Yozgat kültür ve dayanýþma derneði yönetim kurulu, faaliyet gösteren dernek baþkanlarýnýn desteðiyle; TBMM 1.dönem BOZOK Mebusu merhum Süleyman Sýrrý ÝÇÖZ Beyfendinin TBMM ye verdiði bir önerge ile BOZOK isminin YOZGAT olarak deðiþtirildiði 23 HAZÝRAN 1927 tarihine VEFALI VE ÝNCE BÝR GÖNDERME yaparak her yýl 23 HAZÝRAN tarihinin DÜNYA YOZGATLILAR GÜNÜ olarak benimsenmesini, bu minvalde ilkini 2010 yýlýnda gerçekleþtirmek üzere bu günü çeþitli organizasyon ve etkinliklerle kutlamayý kararlaþtýrmýþlardýr.
23.05.2009

Yozgatlý Ölmesin de Kim Ölsün?

Yozgatlý Ölmesin de Kim Ölsün?

Ege Üniversitesi’nde sekiz yýl gönüllü olarak çalýþan Hollandalý bir hocamýz vardý.

Deðerli hocam Prof. Dr. Evýrt Jordýn Mees uzun yýllar ülkesinde böbrek hastalarýna hizmet etmiþ, emekli olmuþ, Ýlerlemiþ yaþýna aldýrmadan Hollanda’da tanýþtýðý Türk doktor Fehmi Akçiçek aracýlýðýyla bu bilgi birikimini Türkiye’ye taþýmýþ, Balkanlarýn en büyük hastanesinde sekiz yýl gece gündüz demeden hizmet vermiþti.

Yetmiþ yaþýnda olamasýna raðmen iþe bisikletle gelip gidiyor, doða yürüyüþüne katýlýyor, köy kasaba demeden dolaþýyordu.

Deðerli eþi Mia hanýmefendi de hemþire olarak çalýþmýþ, emekli olmuþ, eþinin çalýþmalarýna destek oluyor, hastalar için sosyal faliyetlerde bulunuyordu.

Sekiz yýl hizmet ettikten sonra yine Hollandaya döndüler.

Geçen yýl kýsa bir süre için ülkemize geldiklerinde bize de misafir oldular. Hal hatýr sorarken seksen üç yaþýndaki Mia hanýmefediye neler yaptýðýný sordum. Tam olarak Türkçe konuþamadýðý için þöyle diyordu; “Ben torun bakýyor, bahçe bakýyor, kiliseye gidiyor, yaþlýlara bakýyor.. Evet, yaþlýlara bakýyorum” diyordu.

Seksen üç yaþýnda olmasýna raðmen kendisini yaþlý olarak görmüyor, üstüne üstlük bir de huzurevine gidiyor, yaþlýlara bakýyordu.

Güldüðümü farkedip kýsa bir þaþkýnlýk sonrasý baktýðý yaþlýlarýn kaç yaþlarýnda olduðunu sorduðumda, benim neden güldüðümü anlamýþ, o da katýlmýþtý.

Seksen üç yaþýnda olmasýna raðmen kendisini yaþlý olarak görmüyordu.

Deðerli araþtýrmacýlarýmýz istatistik bilgiler ýþýðýnda Yozgatlýlarýn diðer vilayetlerde yaþayan insanlarýmýza göre daha kýsa ömürlü olduðunu farkedip, bunun asýl nedenlerini tesbit etmek için Yozgat’ta birtakým araþtýrma baþlatarak asýl nedenleri ortaya çýkarmaya çalýþýyorlar.

Ben de Yozgatlý biri olarak erken ölüme neden olduðunu düþündüðüm bazý sebepleri paylaþmak isterim.

Yozgatlý duyarlýdýr, nemelazým düþüncesi ona uymaz. Ülkesi için, milleti için, inancý için, çevresi için son derece duyarlýdýr.

Yozgatlý duygusaldýr; Erciyes’e kar yaðsa o Yozgat’ta üþür, Komþusu aç açýksa onu düþünür, sadece varýný deðil yüreðini bölüþür.

Yozgatlý kahramandýr, çilekeþtir; tüm derdini yüreðine gömer, gözyaþlarýný yüreðine akýtýr, kimselere halim þudur diyemez.

Yozgatlý vefalýdýr. Bir adým gelene o koþarak gider, kiþilere hak ettiðinden fazla deðer verdiði için hep vefasýzlýkla karþýlýk bulur.

Yozgatlý sabýrlýdýr; “eline vur ekmeðini al” sözü sanki Yozgatlýlar için söylenmiþtir. Bunun için de hiçbir þey vermeden herkes Yozgatlý’dan birþeyler almýþ, o sadece sabretmiþtir.

Yozgatlý “NE MUTLU TÜRKÜM DÝYENE” Sözünü kendisine ilke edinmiþ, ülkesi için canýný feda etmiþtir.

Yozgatlý bunca vefasýzlýða raðmen, bunca imkansýzlýða raðmen, ayakta kalmaya çalýþmýþ, komþusunu doyurmuþ ama kendisi aç kalmýþtýr.

Yozgatlý yeri gelmiþ Ermeni’ye kucak açmýþ, barýþ içinde yaþamýþ, yeri gelmiþ Almanya’dan gelen yahudilere mesken olmuþ, sofra açmýþtýr.

Yozgatlý komþusunun derdi ile dertlenmiþ, derbeder olmuþ, ona halini kimseler sormamýþtýr.

Yozgatlý en büyük vefasýzlýðý kendi elleriyle yücelttiði insanlardan görmüþ, horlanmýþ, gurbete yollanmýþ, geçim derdine düþmüþ, geride býraktýðý ana babasýna bir faydasý dokunamamýþ, bu yüzden de evlat gurbette çaresizlikten, ecdat sýlada hasretten biçare kalmýþ, kahrýndan ellisinde, altmýþýnda son yolculuða çýkmýþlardýr.

Deðerli araþtýrmacýlarýmýzýn bu “duygusalak” düþüncelerimi dikkate almasýný ümüd ederim. Saygýlarýmla..

Teþekkürler Osman Karaca. YT.

Osman Karaca

GÖKDERE ÝLKÖÐRETÝM OKLU WEB SÝTESÝ AÇILDI

http://gokdereilkogretimokulu.blogcu.com/

BÝR BAÞKADIR BENÝM MEMLEKETÝM

SELAMLAR OLSUN GÖKDERELÝLERE.KÖYÜMÜZÜN SÝTESÝ DÝYE DEMÝYORUM GERÇEKTEN ÇOK GELÝÞTÝRÝLMÝÞ. SÝTEDE EMEÐÝ GEÇENLERE TEÞEKKÜRLER EDÝYORUM.

KOLAY GELSÝN.BAÞARILARINIZIN DEVAMINI DÝLÝYORUM.

Yozgatlýlar da kentin eski adý 'Bozok'u istiyor

Yozgatlýlar da kentin eski adý 'Bozok'u istiyor
Demokratik açýlýmla gelen yerleþim yerlerine eski isimlerinin geri verilmesi yönündeki taleplere Yozgatlýlar da katýldý. Yozgatlýlar da kentin 1071'den 1926'ya kadar kullanýlan Bozok ismini geri istiyor. Tunceli'nin adýnýn yeniden Dersim, Güroymak'ýn Norþin'e dönmesi konusundaki tartýþmalar Yozgatlýlar'ý da harekete geçirdi. Yozgatlýlar da þehrin tarihi adýnýn Bozok olduðunu belirtiyor ve yeniden tarihi isimlerine dönmek istiyor. Þehrin spor kulübü, stadyumu, üniversitesi, çok sayýda özel sektöre ait tesis, okul, cadde ve sokaðýnda hala bu isim kullanýlmaya devam ediyor.

Ankara Yozgatlý Dernekler Federasyonu Genel Baþkaný Ahmet Koç, üye 84 derneðin bu talebini siyasilere ilettiklerini söyledi. Koç, "Geçmiþte de günümüzde de zaman zaman bize siyasiler tarafýndan söz verildi. Biz bu konunun siyasi olarak ya da 'açýlým' gibi konularla birlikte ele alýnmasýndan yana deðiliz. 4 bin üyeye sahip 84 derneðin, Yozgatlýlar adýna talebi olarak ele almalýlar" dedi.

Ýstanbul Yozgatlý Dernekler Federasyonu Genel Baþkaný Mehmet Deniz,Biz Yozgatlýlar geçmiþiyle her zaman övünen bundan gurur duyan bir milletiz.23 Haziraný Dünya Yozgatlýlar Günü olarak kutlamayý düþündüðümüz bugünlerde Yozgatýn Ýsminin Bozok Olarak deðiþtirilmesinde bir mahzur yok.23 Haziranýda dünya Bozok Günü olarak kutlayabiliriz.

Ýstanbul Yozgat Kültür,Yardýmlaþma ve Dayanýþma derneði Genel baþkaný Kazým Ekinci,Dünya Yozgatlýlar Gününü projesinin mimarisi olan derneðiYozgat ismini bozok olarak yapmak isteyen kiþilerin öncelikle Yozgat Ýçin ne yaptýðýna bakmak lazým.Yozgat'a artý deðer olarak ne katmýþlar bu zaman kadar.Yozgat isminin Bozok olmasý yaklaþýk 3 trilyonluk bir külfet getirecektir.Bu trilyonluk harcanacak rakam neden istihdam için saðlanmasýn.Bu tür þeyler de Sivil Toplum Örgütleri'nin görüþlerinin alýnmasý gerektiðini belirten Baþkan Ekinci Dünya "Yozgatlýlar Günü" projesinin mimarisi olan derneðimiz bu günü "Dünya Bozoklular Günü" olarak da kutlamasýnda bir mahsur görmemektedir.

Meclis'te Yozgat'ý temsil eden milletvekillerinin görüþleri ise þöyle:

MEHMET ÇÝÇEK (AK PARTÝ): Þehrin adýnýn Yozgat olarak deðiþtirilme gerekçesi ikna edici deðil. Açýlým gibi hassas bir konu tartýþýlýrken, konunun çok üzerine gitmedik ama insanýmýz Yozgat ismini benimsemedi. Þehrin adý Bozok olmalý. Þimdilik sadece talepleri deðerlendiriyoruz.

OSMAN COÞKUN (AK PARTÝ): Yozgatlý Dernekler Federasyonu 23 Haziran'ý Dünya Yozgatlýlar günü yapmak istiyor. Bu yýl 23 Haziran'da Cumhurbaþkanýmýzý da aðýrlamak istiyoruz. 23 Haziran'a Bozok olarak girmek hepimizi mutlu eder.

MEHMET EKÝCÝ (MHP): Bozok olarak deðiþtirilmesi ve tarihi isminin verilmesinde hiçbir mahzur yok. Bu þehirde yaþayanlar Bozok ismini istiyor. Bin yýl sonra neden deðiþtirildi hala anlayamadýk ama yeniden tarihi ismine kavuþturulmalý.

MEHMET YAÞAR ÖZTÜRK (TP): Yozgatlýlar istiyorsa deðiþtirilmesine karþý olunmamalý. Önemli olan vatandaþýn ne istediði. Bu þehrin adý Bozok olmalý."

GURUR

GURUR

            Gurur ne zaman gereklidir?

            Ne zaman gerekli deðildir?

            Evet iþte bütün mesele bu iki noktada gizlidir.

            Biz ne zaman gururlanacaðýmýzý gayet iyi bilen bir Türk Milletiyiz.

            Ýnsanlýk adýna, milletimiz adýna, yöremiz adýna, ailemiz adýna veya þahsi baþarýlarýmýzdan dolayý onurlanýr ve gururlanýrýz.

            Bu onur ve gururumuz, birilerine hava atmak veya birilerini aþaðýlamak anlamýnda deðildir.

            Sadece sevincimizi dýþa vurmakla sýnýrlýdýr.

            Ki öyle de olmalýdýr deðil mi?

            Aksi takdirde ki þýmarýklýk, gururlanmak ve bu eda ile yürümek, kibirdir, kendini büyük görmedir.

            Etrafýný küçük görmek ve “Daðlarý ben yarattým!” mantýðýdýr ki çok tehlikelidir.

            Bu düþünce insanýn kendisi için olduðu gibi yakýn çevresi içinde çok tehlikelidir.

            Evimizde, iþ yerimizde, yolda yürürken çok dikkatli olmalýyýz.

            Kesinlikle þýmararak, gururlanarak, kibirlenerek yürümemeliyiz.

            Bu tür hareket eden insanlardan da mümkün mertebe uzak durmalýyýz.

            Hele bu tür insanlara yetki ve makam verilmesine destek olmamalýyýz.

            Toplumlarýn baþýna bu tür insanlar geçtiklerinde, o toplumda asayiþ bozulur, ekonomi bozulur. Birlik, beraberlik, kardeþlik dokularý bozulur.

            Kendini büyük görme sevdasýna düþen kiþilerin yönetimde söz sahibi olduðu toplumlarý acý bir gelecek beklemektedir.

            Bu baðlamda Nisa Suresinin 36 ncý ayetinde mealen; “…. Allah gururlu övüngen olanlarýn hiç birini sevmez..” 173 ncü ayetin mealinde; “ ….Fakat Allah kibirlerine (gururlarýna) yediremeyip çekinenleri elim bir azap ile cezalandýracaktýr….” buyrulmaktadýr.

            Bu konuda Kur’an-ý Kerim, Hadisi þerifler, Türk Ýslam Âlimlerin eserlerinde birçok örneklemeler doludur.

            Gurur insaný bir ateþ gibi yakar, yýkar, yok eder.

            Gururlu insan, öncelikle çevresini yakar.

            Daha sonra da kendi kendisini ateþle etrafý çevrilmiþ akrep misali zehirler ve yok eder.

            Gurur kibri, kibir þirki, þirk ise isyanýn davetçisidir.

            Her birimiz aklýmýzý baþýmýza alým, gururdan, kibirden, þirkten ve isyandan kendimizi korumayý öðrenmeliyiz.

            Bunun baþlangýcý ise eðitim ve öðretimdir.

            Bu baðlamda, çocuklarýmýza, gençlerimize Türk Ýslam Ahlakýný, Kültürünü, Eðitimini önce aile içinde, sonra eðitim kurumlarýnda vermeliyiz.

            Gururlu insan, toplumun içinde pimi çekilmiþ bir el bombasýdýr.

            Bu el bombalarýný neden birer gül demeti haline getirmeyelim.

            Haydi bu konuda her birimizin yapacaðý bir þey vardýr ve olmalýdýr.

            Þayet edemiyor isek demokrasi gereði vereceðimiz oy ile de konuya olumlu veya olumsuz destek olabiliriz.

            Ülkede olup bitenden her birimizin sorumluluðu yok mu?

            Elbette var.

            Toplumdaki her sorun, toplumu oluþturan her bireyin sromluluðundadýr.

Duyuru
Herkeze Merhabalar.Ben Site yönetiminden Selçuk KESKÝN.En son mesaj býrakan arkadaþýmýza baþta olmak üzere tüm üyelerimize,tüm köylülerimize bu açýklamayý yapma gereði duydum.Öncelikle tabiki yollamýþ olduðunuz resimleri,videolarý yayýnlarýz.Sormanýz çok yanlýþ.Site sahibi diye bir kavramý bu güne kadar asla ve asla kullanmadýk,kullanmayacaðýzda.Çünki bu site en baþtan beri dediðimiz gibi Gökdereliyim diyen herkezindir.Bu yüzdendirki,sizlerden gelen hertürlü bilgi belge tarafýmýzca deðerlendirilip en kýsa sürede sitede yayýnlanacaktýr.Birde sizlerden ricamýz istek dilek ve þikayetlerinizi sadece bu amaç için kullanýma açtýðýmýz www.gokdereliyiz.com@hotmail.com adresini ekleyerek hertürlü bilgi ve belge paylaþýmýnýzý buradan 24 saat yapabilirsiniz.Bu adresi hem mail hemde msn olarak kullanmaktayýz.Saygý ve sevgilerimi sunuyorum.Selametle kalýn...

ÇOBAN ÇANTASI:ABDULBAKÝ KOÇ

Her yaz ayrýlýrken yüreðimin yarýsý köyde kalýr.
Bahçe kapýsýnýn önünde anam yaþlý gözlerle uðurlar bizi.
Harun Tokak
Bu, hemen her yaz tekrar edip duran ve hiç deðiþmeyen bir sahnedir; bu yaz da öyle oldu; anam yine kapýnýn önünde, gün batýmýný andýran hüzünlü sokakta kalakaldý bir baþýna.
“Bu ayrýlýk bize ölüm oðlum” diyerek, hazin hazin aðlayaraktan, beyaz yaþmaðýnýn ucuyla, gözlerinde biriken billur yaþlarý silerken;
“Vardýðýnýzda arayýn, merakta koman beni” dedi.
Ah ayrýlýk...
Yýllar ilerledikçe daha bir zor oluyor, anadan, köyün giriþindeki serin serviler altýnda sessizce yatan babadan, akrabadan, konu komþudan ayrýlmak.
Her yaz köye vardýðýmda anamý, ya bahçede fidanlarý sularken ya da duvarlarý beyaz toprakla sývalý bir pencerenin arkasýndan yolu gözlerken bulurum.
Çocukluk anýlarýmýn sergilendiði toprak evin ýþýðý gibidir o.
Titrek bir ýþýk...
Sanki bin yýldan beri hep yanýp duran bir ýþýk.
Yokluk ve çile yýllarýnýn kor ateþlerinde yanmýþ ve þimdi evlatlarýnýn, o korlarýn alevinde aydýnlandýðý bir ýþýk.
Bir gün o ýþýk sönünce, anýlarýmýn karanlýða gömüleceði gibi sinsi bir his sýzlatýr yüreðimi.
Benim gibi köy kökenli kuþaðýn her birinde her yaz hep bu duygularýn depreþtiðini düþünürüm.
Yaz, bizim için biraz annemiz, biraz köyümüz, biraz da çocukluk anýlarýmýz demektir.
Karþý komþu evin, þehirde oturan çocuklarýndan birinin, köye geldiðinde; duvarlarý yýkýlmýþ, harabeye dönmüþ, enkazýnda yabani otlar bitmiþ evlerinin o periþan haline bakarak nasýl hýçkýra hýçkýra aðladýðýný anlattý, anam.
Þimdilerde tütmeyen o yýkýk ocaklar; bir zamanlar ateþinde piþen, mahalleye kokusu yayýlan leziz yemeklerden, anne-babalarýyla, kardeþleriyle mutlu olduklarý günlerden haber veriyor, yaþlý gözlerle bakan evlatlarýna.
Her yaz köye vardýðýmda, eski güzel günlerin o acý tatlý anýlarý, kendilerine mekan edindikleri cansýz eþyalarýn içlerinden, mezarlarýndan kalkar gibi dirilir ve hepsi bir bir karþýma dikilir.
Ben anýlarýn arasýnda, mahþerde kabrinden yenice kalkmýþ ve þaþkýn gözlerle etrafýna bakýnan bir insan gibi kalakalýrým.
Bahçedeki kaysý aðacýnýn komþu avluya uzanan dalýnda asýlý duran, üzerine yaðan yaðmurlarla küf baðlamýþ týrpan; yaz güneþinin daraðacý gibi baþýmýza dikildiði dakikalarda , birlikte ekin biçtiðimiz günlerden haber veriyor.
Duvarýn bir köþesinde dayalý duran yaba, harman yerinde yýldýzlarýn altýnda yattýðýmýz gecelerden, seher vakti esen poyrazlarda savurduðumuz harmanlardan emareler taþýyor.
Toprak duvarýn bir köþesine yaslanmýþ öylece duran el deðirmeni taþlarý…
Gün boyunca, baðda bahçede çalýþan kadýnlarýn yorgun kollarý ve maharetli elleriyle döndürdükleri deðirmen taþlarýnýn seslerine bir de temiz yüreklerinden yükselen coþkulu türküleri karýþýrdý.
Gecenin karanlýðýnda, mahalleye yayýlýrdý o yanýk türküler.
O türküler, þimdi bir aðýt gibi yükseliyor, bir duvara yaslanmýþ, yorgun ve yuvarlak taþlardan.
Hemen bahçenin giriþinde duran, bir zamanlar, yaðmurlu günlerde toprak damlý evlerin üstündeki kum ve topraklarý sýkýþtýrmaya yarayan loð taþlarý…
Yorgun duvarlarda aðýr bir kolye gibi asýlý duran sapsýz kürek ve kazmalar…
Ama bütün bunlarýn içersinde birisi var ki benim için çok öte anlamlar taþýyor.
Çoban çantam…
Her yýl, evin giriþinde daim ayný toprak duvarda asýlý duran, kilim motifinin en güzel desenleriyle dokunmuþ bu “çoban çantam” karþýlar beni.
Yýllardýr hep ayný yerde öylece durur.
“Nasýlda, tembel bir çocuk gibi hep sýrtýna binerdim” der gibi muzipçe güldüðünü hissederim.
O benim çobanlýk yýllarýmýn “ekmek torbasý”ydý.
O benim çoban çantamdý,
hatýra defterimdi,
kara kutumdu.
Bir çoban daðda ölür veya öldürülürse ekmek torbasý gelirdi köye.
Bazýlarý günlük tutar, anýlarýný yazar, ben, babamýn yoksul olduðu yýllarda kalem ve defter alacak para bulamadýðým için, anýlarýmý iþte o torbaya doldururdum.

Þimdi, yanýna varmaða, ona dokunmaya korkarým. Anýlar bir bir içinden fýrlayýverecekmiþ, kaçýp bir daha geri dönmeyecekmiþ gibi gelir bana.
Hele içini açmaya hiç cesaret edemem.
Çocukluk yýllarýma ait acý tatlý bütün anýlarým, büyük bir korkuyla birbirine sokulmuþ masum ve çaresiz çocuklar gibi gözlerimin içine bakýverecekler gibi gelir.
Yüreðimin buna dayanamayacaðýný düþünürüm.
Anam, her gün onun içine biraz ekmek, bir-iki kelle soðan, varsa bir dilim peynir kor ve sýrtýma asardý.
Önüme kattýðým hayvanlarla o dað senin bu dere benim dolaþýrdým akþama kadar.
Susuz dereleri, koyaklarý, sýk ormanlarý birlikte geçerdik.
Bir gün kavak çeþmede, bir gün Ýdris'in çeþmede, bir baþka gün bir baþka çeþme baþýnda…
Çoban arkadaþlarýmýzla, torbalarýmýzda ne varsa çýkarýr, çimlerin üzerine baðdaþ kurar ve Allah ne verdiyse birlikte yerdik.
Hemen dibimizde þýrýl þýrýl sesini bize duyuran çeþmeden avuçlarýmýzla su içerdik.
Ne güzel günlerdi…
Ekmek çantasý, çobanýn namusudur. Korucular, torbalarýmýzý almak için hep pusuda olurdu.Evine torbasýz dönenler, baþý önde gizlice girerlerdi köye, kimseye göstermeden evden alýp götürdükleri iki yumurtayla, trafýk polisine ehliyetini kaptýrmýþ zavallý sürücü gibi gider, geri alýrlardý, torbalarýný.
Bahar geldi mi koyunlar, kuzulardý.
Çobanlar sýrtýnda ekmek torbasý, kucaklarýnda yeni doðmuþ kuzularla girerlerdi köye.
Yazýn öküzleri otlatýrdýk.
Zor iþtir.
Sýcaðýn altýnda uslu uslu yayýlýrlarken birden bire neye uðradýðýný anlayamazsýn, öküzün biri kuyruðunu kaldýrýr ve “yandým Allah” diyerek ,olanca hýzýyla köye doðru koþmaya baþlardý.
“Böðelek tuttu” derdik.
Ýþte o sýcaðýn altýnda sýrtýmda ekmek torbamla beraber koþardým kaçan hayvanýn arkasýndan.
Ýþte böyle… Her bir eþya, anamýn aydýnlýðýnda dirilir ve gözümün önüne bir bir dikilir.
Köy kültüründen nasiplenmemiþ insanlara nedense hep üzülürüm.
Bir yanlarýnýn hep eksik olduðunu düþünürüm.
Bir daðýn yamacýnda sevgililerine bakan eceler gibi sýralanmýþ, bereketli ovaya bakan köylerin birisinde, bir anýsý bulunmayan insanlarýn, o köyleri gördükçe nasýl iç geçirdiklerini düþünürüm.
Her yaz ayrýlýrken yüreðimin yarýsý köyde kalýr.
Bahçe kapýsýnýn önünde anam yaþlý gözlerle uðurlar bizi. Bu hemen her yaz tekrar edip duran ve hiç deðiþmeyen bir sahnedir.
Bu yaz da öyle oldu...
Anam yine kapýnýn önünde, gün batýmýný andýran hüzünlü sokakta kalakaldý bir baþýna. “Vardýðýnýzda arayýn, merakta koman beni” dedi
Güneþ, akþamýn kýrmýzý eflatun kapýsýndan kýzýl atýyla girerken eriþtik Ýstanbul'a.
Anamý aradým…
“Evin üst katýndan sesler gelmiyor, kimse 'ana' diye seslenmiyor, ev yeniden sessizliðe gömüldü, ýþýklar söndü oðul ” dedi.
Ýstanbul'da gün batýmýydý, güneþ, baðrý baþý kan revan içinde baþýný almýþ gidiyordu.
Ýstanbul aðlýyordu.
Ben aðlýyordum…
Arkamda boynu bükük kalan anýlar aðlýyordu.
Anýlardan bir anýt gibi yükselen anam aðlýyordu.
“Ah ayrýlýk! Her bir dertten olar yaman ayrýlýk.”
Bu yazý Harun Tokak’ýn gasteci.com adlý sitedeki yazýsýndan alýnmýþtýr.
ABDULBAKÝ KOÇ